Мен буларнинг ҳаммасига бефарқман

Мен буларнинг ҳаммасига бефарқман
107 views
27 July 2013 - 12:06

Швеция ажойиб диёр! Ажойиблиги шундаки, у Ўзбекистонга ўхшаб қақраб ётган чўл эмас ва қўлингизни чўзинг, денгизга етади. Ёз фаслида Швеция жуда ҳам дим бўлади. Шунинг учун ҳам кечки вақтларда денгиз қирғоғига тушиб, ўша ерда ором оламан. Денгиз шабадаси танангизга шундай ёқадики, асти сўраманг. Атрофда одамлар айланиб юришади, кимдир югураяпти, кимдир ит етаклаган. Баъзи бир йигит-қизлар жуфт бўлиб сайр қилишган. Хуллас, одамларни томоша қилиб ҳам одам зерикмайди.

Кеча эдими, ёки олдинги куни эканми, хуллас кечки вақтда яланғоч билагимга бир пашша (пашшани Тошкентда ва Фарғона водийсида “чивин” дейишади) қўнди. У қонимни сўра бошлади. Оч бўлганида шунақа қилиб қон сўрадиганлар кам эмас, ҳаттоки одамлар орасида ҳам бунақалар топилиб туради. Хуллас денг, жоним ачиди ўзимга ва бир шаппат ургандим, пашша мажақ бўлиб кетди.

Буни қарангки, ўзим учун жоним ачир экан. Бир қанча вақтлардан бери ўз ватандошларим учун жоним ачимайдиган бўлиб қолганман. Чунки уларнинг танаси бошқа-да. Ватанимда одамларни ноҳақдан ноҳақ қамайдилар, қийнайдилар. Келинлар эрсиз, болалар отасиз, ҳукуматдорларнинг қўли тирсагигача қон ва мен улар учун ачинмайдиган бўлиб қолганман. Бу ҳам бахт азизлар. Мен ҳам худди сизлардек, ўз биродарларим учун, дўстларим ва қавмим учун жон қуйдирмайдиган бефарқлардан бирига айландим. Ахир сиз шунақасиз-ку! Нега сиз бунчалар бахтлисиз деб кўп ўйланардим. Бахт эса мана шу бефарқликда экан. Майли, қирғизлар ўзбекларни отсин, куйдирсин. Майли, Ўзбекистон турмаларида ўзбек “ўғлонлари” бошқаларни қийноқларга солиб ўлдиришсин. Майлига, йигитларимиз мардикор бўлиб скинхедлар қўлида жон берсин, қизларимиз эса Дубайда, Туркияда, Ҳиндистон ва яна аллақайси гадой топмас жойларда фоҳиша бўлишсин. Мен буларнинг ҳаммасига бефарқман. Чунки мен ўзбекман!

Биродарлар, кўпларингизнинг бадларингизга ҳам урдим. Мана шу бефарқликларингиз, лоқайдликларингиз учун миллат хўрланаяпти деб. Бу сифатлар инсонга бахт келтира олишини, ором яшашга ўргатишини эса билмаган эканман. Мен ҳам энди сиз қаторингизда лоқайд ва бефарқман ва энди мени сафларингизга қабул қилинг. Ўтмишдаги хафачиликларни эса унутинг. Узр сўрайман сизлардан.

Зотан, энди биз – сизу-мен бир қайиқдамиз. Дунёда 30 миллиондан ортиқ ўзбек бор ва ундан бир неча минги камайиб қолса, бу катта кулфат эмас-ку ахир. Шунинг учун ҳам худди сиздек лоқайд ва худди сиздек бефарқ бўлмоқликка қарор бердим. Бироқ бу қароримга қанчалар содиқ қолишимни эса ҳозирча билмайроқ турибман.

Тўлқин Қораев